Uszczelnianie piwnic, bitum i zaprawa uszczelniająca

Decyduje przypadek obciążenia, nie element budynku. Wilgoć gruntowa wymaga mniej niż spiętrzająca się woda przesiąkająca, a woda naporowa wymaga jeszcze więcej. Klasyfikacja wg DIN 18533 jest przed wyborem produktu – wszystko inne to zgadywanie.

Co gdzie się stosuje

• Zewnętrzna ściana w kontakcie z gruntem, od wilgoci gruntowej do wody przesiąkającej – grubowarstwowa powłoka bitumiczna, dwuwarstwowo, przy wyższym obciążeniu z wkładką z tkaniny.
• Cokół i strefa wody rozpryskowej – mineralna zaprawa uszczelniająca, ponieważ można ją tynkować. Bitum – nie.
• Od wewnątrz przeciw wodzie naporowej – sztywna mineralna zaprawa uszczelniająca jako uszczelnienie negatywne, tylko na nośnym podłożu.
• Przejście ściany w płytę podłogową – wykonać fasetę, tam uszczelnienie zawodzi najpierw.
• Przepusty – rury i przyłącza wymagają kołnierzy, a nie wielowarstwy z tego samego materiału.

Kolejność i grubość warstwy

1. Sprawdzić podłoże: nośne, czyste, ubytki zamknąć zaprawą naprawczą, ostre krawędzie złamać.
2. Gruntować – przy bitumie gruntem bitumicznym, przy zaprawie uszczelniającej w zależności od chłonności gruntem sczepnym.
3. Najpierw faseta i narożniki wewnętrzne, potem powierzchnia.
4. Nanieść dwie warstwy, drugą dopiero po przeschnięciu pierwszej. Wymagana grubość warstwy suchej podana jest w karcie technicznej i regularnie bywa niedoceniana.
5. Przed zasypaniem zabezpieczyć: folią kubełkową lub płytą ochronną, w przeciwnym razie ziemia z wykopu uszkodzi świeże uszczelnienie.

Bitum czy zaprawa uszczelniająca

Grubowarstwowa powłoka bitumiczna pozostaje elastyczna i mostkuje rysy, ale nie utrzyma tynku ani płytek. Mineralna zaprawa uszczelniająca jest sztywna, za to nadaje się pod tynk i do stosowania wewnątrz. Na cokole oba materiały się spotykają – tam zaprawa uszczelniająca powinna być na górze i zachodzić na warstwę bitumu co najmniej na dziesięć centymetrów.